In dit logboek beschrijft Connie Palmen het jaar na het overlijden van haar man, de politicus Hans

van Mierlo. In tegenstelling tot Tonio van A.F.Th. van der Heijden over zijn overleden zoon, is dit boek geen requiem, maar het rouwverhaal van een nabestaande. Zij noemt het zelf ‘met de pen op de huid van de pijn’. Het is een rauw boek vol zelfdestructie, wanhoop, een beschrijving van haar slecht functionerende lichaam en geest. Bovendien komen er dat jaar nog meer sterfgevallen op haar pad, zoals de dochter van Van Mierlo, en Harry Mulisch. Het boek over haar vorige man, Ischa Meijer, I.M., gaat meer over het leven met een geliefde dan over de dood. Een overeenkomst iis haar afhankelijkheid en symbiose in relaties en het idealiseren van haar geliefden. Ze heeft dit logboek niet geschreven vanuit literaire aspiraties, maar puur om te overleven. Logboek is een mooi

geschreven, aangrijpend verslag geworden.