Alles past in het systeem. Oberstein beent door het boek op heldere wijze. Rustig op zijn plaats, schrijvend aan zijn magnum opus. Andere personages cirkelen rond hem, beuken in op zijn systeem, maar krijgen geen gevoelens los. Ja is prima, nee is ook goed. Dat is de economie van het spel. Elk spel heeft zijn regels

en die lijkt hij te kennen. Of toch niet? Vrolijk word je niet van Huid en haar. Maar ach, wie zei er dat

het leven vrolijk was. We verkopen boeken, en af en toe zitten er pareltjes tussen. En als de parels

een hard omhulsel hebben, zoals deze, verkopen we ze met schelp en al. Met huid en haar.