Het gedicht is gedateerd op ‘de 22ste van de Zomermaand 1942'; op de achterzijde schreef Claus: ‘Aan niemand toonen a.u.b.'

'Ik ben blij dat ik me, zolang Claus leefde, aan zijn wens gehouden heb om het gedicht aan niemand te tonen. Maar intussen ben ik zelf al tachtig, het kan hier voor mij elk moment gedaan zijn. Dus is het beter om de zaken te regelen, zodat het gedicht in goede handen blijft', zegt Miriam Soetaert in de krant Het Nieuwsblad, die de primeur had.

Soetaert zat op haar dertiende in dezelfde klas als Hugo Claus. Noch zijzelf, noch het gedicht waren bekend bij Claus-specialisten en -verzamelaars. Ze vernam zijn dood uit de krant, maar kwam niet naar de begrafenis. ‘Dat ben ik ook nooit van plan geweest. Wellicht wist niemand uit de entourage van Hugo zelfs van mijn bestaan af. Ik ben flink geschrokken toen ik hoorde dat hij gestorven was, al wist ik dat zijn gezondheid allesbehalve goed was.'

Behalve het gedicht (een velletje gelinieerd schoolschriftpapier uit 1942) worden bij Veilinghuis De Wit in Oostende ook een oude klasfoto, een proclamatieboekje en een correspondentie van Claus met zijn schoolvriendin geveild. (Mark Cloostermans)

Grauwvuur

Ik heb je uit mijn schoot

Inde grootren schoot gegeven.

Toen was ons leven groot.

Toen stond je, werkman, in de aardeschoot,

Je licht verblindde de donkerten

En kolenaadren zongen onder je kamer

Uit eeuwigheden haalde je

rijkdom

En bracht uit stenen ons brood.

Je beminde 't leven en verstaat de dood.

Dood is nu je slaap in de groote moederschoot

Radio-interview met Miriam Soetaert:

www.radio1.be